ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα, όταν έμαθα ότι ο καθηγητής που μας κάνει μουσική στο σχολείο θα εκθέσει τους πίνακες ζωγραφικής του στη αίθουσα Νερόμυλος, στη Λιβαδειά. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο άνθρωπος που γνώριζα ως μουσικό θα ήταν ζωγράφος. Και πολύ καλός, μάλιστα, όπως διαπίστωσα όταν επισκέφτηκα την έκθεσή του στη Λιβαδειά.

Με αφορμή την έκθεση ζωγραφικής, η οποία διήρκεσε από τις 20 έως τις 30 Οκτωβρίου, ζήτησα από τον καθηγητή μου να μου παραχωρήσει πέντε λεπτά για μια συνέντευξη, τα οποία μου πρόσφερε με προθυμία και τον ευχαριστώ θερμά.

-          Κύριε Ντούλιο , πότε ανακαλύψατε το ταλέντο σας στη ζωγραφική;

-          Δεν το ανακάλυψα. Το θυμάμαι όπως περπατάω. Στο Δημοτικό πάντως ήμουν ο ζωγράφος του Δημοτικού, στο Γυμνάσιο έκανα τις σκηνογραφίες για τα θεατρικά έργα. Κάποιες ζωγραφιές παλιές, παιδικές, τις κολλούσαν στις τάξεις από το Δημοτικό μέχρι το Γυμνάσιο … Είναι κάτι που με συνοδεύει στη ζωή μου, κάτι σαν αυτόματη λειτουργία .

-          Συνδυάζετε κατά κάποιον τρόπο τη μουσική με τη ζωγραφική;

-          Απόλυτα. Λένε για τη μελωδικότητα του σκίτσου, λένε για μελωδική γραμμή. Η μελωδία στη μουσική είναι το σκίτσο στη ζωγραφική, μιλάμε για ζωγραφική φόρμα, όπως είναι η φόρμα στη μουσική … Είναι τελείως παράλληλες έννοιες. Η όλη διαδικασία της μουσικής με τη ζωγραφική είναι παράλληλες δημιουργίες. Φαίνεται, ότι από το αυτί στο μάτι, κάπου η απόσταση  μέσα στον εγκέφαλο είναι πολύ μικρή .

-          Τι σχόλια έχετε ακούσει από τον κόσμο που ήρθαν να δουν τα έργα σας;

-          Σαν πρώτη φορά που εξέθεσα στο κοινό, τα σχόλια ήταν πολύ θετικά και με βοήθησαν και ψυχολογικά, γιατί αυτή η πρώτη επικοινωνία με τον κόσμο ήταν αποκαλυπτική. Ο κόσμος παρατηρεί πράγματα που κάποιος που παράγει κάποιο καλλιτεχνικό γεγονός δεν μπορεί να παρατηρήσει με την αθωότητα και με την διεισδυτικότητα του κόσμου. Το ίδιο γίνεται και σε ταινίες ή σε διάφορα θεατρικά έργα. Ο κόσμος παρατηρεί πράγματα αποκαλυπτικά που σε εκπλήσσουν. «Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά σέβομαι πάρα πολύ αυτά που λέτε», τους λες. Γενικά τα σχόλια ήταν πολύ καλά και μου άνοιξαν και κάποιους δρόμους επικοινωνίας με τον κόσμο, με μια πιο πλούσια αντίληψη να βλέπω τα έργα μου.

-          Έχετε σκοπό να εκθέσετε τα έργα σας και αλλού;

-          Ναι. Ήδη έχω πάρει σειρά για κάποιες εκθέσεις, ενδεχομένως και στα Βάγια. Στην Αθήνα έχω κλείσει σε μια αίθουσα στο «Bar art», σε μια πάροδο της οδού Αθηνάς, στην Αγία Ειρήνη, και πιστεύω θα υπάρξει συνέχεια. Και αυτός είναι ο λόγος που εργάζομαι πιο έντονα. Γιατί όλα τα έργα τα καλλιτεχνικά πρέπει να προβάλλονται στο κοινό. Δεν μπορεί ο καλλιτέχνης να είναι ναρκισσιστής, να φτιάχνει μόνο για τον εαυτό του. Ακόμη και αν κάτι δεν εισπράττει τη γενική επιδοκιμασία και το γενικό μπράβο, και αν κάποιοι έχουν ένσταση και κάποιοι άλλες απόψεις, οποιοδήποτε έργο πρέπει να κατατίθεται ακόμη και όταν εισπράττει αρνητικές κριτικές. Έτσι κυλάει η τέχνη και έτσι κυλάει ο πολιτισμός.

-          Σας ευχαριστώ πολύ.

-          Να είσαι καλά. Εγώ ευχαριστώ.        

Λουίζα Γκιόκεζα

Μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου

Λόγος στην εορτή της 28ης Οκτωβρίου

Η 28^η Οκτωβρίου 1940 είναι μια από τις σημαντικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας.  Όχι μόνο επειδή σηματοδοτεί την έναρξη μιας πολεμικής  εποποιίας της Ελλάδας, ούτε μόνο επειδή εγκαινίασε μια εποχή που καθόρισε τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας για το δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα, αλλά και επειδή ο αγώνας της αυτός την ενέταξε στο πάνθεον της διεθνούς ιστορίας. Ήταν ένας αγώνας που προκάλεσε δέος στη διεθνή κοινότητα αλλά και για τον οποίο, ολόκληρη η Ευρώπη, της οφείλει μια τεράστια ανταπόδοση.

Και αυτό γιατί, όταν οι Έλληνες  απέκρουσαν την ιταλική επίθεση στο αλβανικό μέτωπο, ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός λαός που τολμούσε να αντισταθεί στο φασισμό. Έναν φασισμό που είχε σχεδόν κυριαρχήσει παντού, καταδικάζοντας  την Ευρώπη σε εξαφάνιση μέσω της βίας, της πείνας και του οικονομικού εξαναγκασμού. Τα δείγματα γραφής της τερατωδίας του φασισμού με το ολοκαύτωμα εκατομμυρίων Εβραίων είχαν κατατεθεί ήδη με τον πλέον αποκρουστικό τρόπο. Ακόμα και οι σύμμαχοί μας Βρετανοί, όταν εκδηλώθηκε η ιταλική επίθεση, πίστεψαν ότι ήταν θέμα μιας εβδομάδας να καταρρεύσει το ελληνικό μέτωπο και να αποσαρθρωθεί το όποιο ηθικό των Ελλήνων.

 

Ωστόσο, ο ελληνικός λαός διέψευσε τους πάντες. Μάλιστα οι πρώτες ελληνικές νίκες στην Αλβανία άφησαν τους πάντες άφωνους, ακόμα και τον ίδιο τον Χίτλερ, που δεν μπόρεσε να εξηγήσει σε τι διέφερε η Ελλάδα από μεγάλες χώρες, όπως η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία, η Γαλλία, που έπεσαν αμαχητί στα γερμανικά στρατεύματα. Οι Βρετανοί που  αρνήθηκαν αρχικά  να στείλουν στρατεύματα και υλικές ενισχύσεις στην Ελλάδα, βλέποντας, τα Χριστούγεννα του 1940, τον ελληνικό στρατό να προελαύνει στην Αλβανία, εξέταζαν πια μέχρι και το ενδεχόμενο να μετατρέψουν το ελληνικό έδαφος και τον ελληνικό στρατό στο κύριο εφαλτήριο μιας ενδεχόμενης μελλοντικής συμμαχικής αντεπίθεσης εναντίον του Άξονα.

Εντελώς αντίθετα με τη στρατιωτική λογική, μέσα σε 15 μέρες από τη στιγμή που αντεπιτέθηκε ο ελληνικός στρατός, το Νοέμβριο του 1940, είχε απωθήσει πλήρως τους Ιταλούς και προέλαυνε στο έδαφος της Αλβανίας μέχρι στις 10 Ιανουαρίου 1941, καταλαμβάνοντας διαδοχικά το Πόγραδετς, την Χιμάρα, τους Άγιους Σαράντα, το Αργυρόκαστρο, την Κλεισούρα.

Οι Ιταλοί που διεξήγαγαν τις επιχειρήσεις αρχικά με μόνο 60.000 άντρες, όντας σίγουροι ότι θα κατατρόπωναν εύκολα τον ελληνικό στρατό, αναγκάστηκαν να αυξήσουν το στρατό τους στις  550.000 άντρες και να εξαπολύσουν την εαρινή τους επίθεση του Μαρτίου 1941 έναντι 300.000 Ελλήνων. Όμως και αυτές οι αναλογίες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς για τον Ιταλικό Στρατό που σύντομα απώλεσε το ηθικό του. Ακόμα, το ελληνικό Επιτελείο αιφνιδιάστηκε, όταν η στρατιά της Ηπείρου του υποστράτηγου Κατσιμήτρου, στις 8 Μαρτίου 1941 επέβαλε την άστατη ιταλική υποχώρηση.  

Η διεθνής κοινότητα και ιδίως οι πολιτικοί της Αγγλίας μιλούσαν για πραγματικό στρατιωτικό θαύμα. Οι Τούρκοι βουλευτές Τζαχίν και Αττάι δήλωναν στο διεθνή Τύπο ότι δεν αιφνιδιάστηκαν γιατί ήξεραν πώς πολεμούν οι Έλληνες από την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων.

Ήταν τέτοια η εντύπωση που προκάλεσε η ελληνική νίκη, ώστε σχεδόν επέβαλε στην Τουρκία να αναθεωρήσει την απόφασή της να συνταχθεί με τον αήττητο Άξονα, που δεν ήταν πια καθόλου τέτοιος,  και την ώθησε να παραμείνει ουδέτερη καθόλη την διάρκεια του πολέμου, με ανυπολόγιστες συνέπειες  προς όφελος του συμμαχικού αγώνα.

Επιπλέον, ώθησε τη Σερβία και τη Βουλγαρία να αναθεωρήσουν τις αποφάσεις τους να ενταχθούν στην αξονική συμμαχία, προκάλεσε εσωτερικά πραξικοπήματα στις δύο χώρες και υποχρέωσε τους Γερμανούς να εισβάλουν και σε αυτές, καθυστερώντας, με την επίθεση και στην Ελλάδα,  την ανάπτυξη του γερμανικού στρατού στο ανατολικό μέτωπο.

Ακόμα και στην άλλη πλευρά της Ευρώπης η ελληνική νίκη παρώθησε την ισπανική κυβέρνηση να μην επιτρέψει τη διέλευση γερμανικών στρατευμάτων στο Γιβραλτάρ, κάτι που ο ίδιος ο Χίτλερ απέδωσε στο κακό παράδειγμα της Ελλάδας. Αυτό υποχρέωσε τους Γερμανούς να περάσουν στην Κυρηναϊκή με πλοία, προσφέροντας ισχυρά πλεονεκτήματα στον πανίσχυρο βρετανικό στόλο.

Όμως ακόμα και όταν, στις 16 Απριλίου 1941, η γερμανική επίθεση υποχρέωσε το ελληνικό επιτελείο σε συνθηκολόγηση, ελάχιστοι Έλληνες φαντάροι αισθάνονταν πραγματικά ηττημένοι. Ο πόλεμος στην Αλβανία είχε εδραιώσει στην κοινή συνείδηση την πεποίθηση ότι ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και ότι η φασιστική νίκη ήταν προσωρινή. Για αυτό και, παρά την υποχώρηση, τμήμα του στρατού έκρυψε τα όπλα του, για αυτό και δόθηκε μια πεισματική μάχη στην Κρήτη το Μάιο του 1941 από απλούς πολίτες, για αυτό με πρωτοφανή ταχύτητα σχηματίστηκε ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή, για αυτό και πύκνωναν με γεωμετρική πρόοδο οι τάξεις των Ελλήνων ανταρτών. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μαζική αντιστασιακή ενέργεια στην κατεχόμενη Ελλάδα ήταν οι διαδηλώσεις των ακρωτηριασμένων Ελλήνων στρατιωτών από τα παράθυρα του νοσοκομείου «Σωτηρία» στην Αθήνα, τον Ιούνιο του 1941.    

Οι Έλληνες δεν είχαν άλλωστε και άλλη λύση. Ο κατακτητής, αφού χώρισε τη χώρα σε τρεις ζώνες κατοχής (την Ιταλική, τη Γερμανική και την Βουλγαρική), στράφηκε κατά του παραγωγικού της δυναμικού, δημεύοντας, επιτάσσοντας και λεηλατώντας όποια υλική αξία παραγόταν στη χώρα, ακόμη και τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.

Μόνο για τη συντήρηση του στρατού Κατοχής Γερμανοί,  Ιταλοί  και Βούλγαροι κατέκλεψαν 2,5 φορές τον ετήσιο προϋπολογισμό της χώρας και αφαίρεσαν τα 2/3 του εθνικού μας εισοδήματος, επιβάλλοντας ένα δυσθεώρητο αναγκαστικό δάνειο στην Ελλάδα, που δεν αποπληρώθηκε ποτέ, παρά τις ρητές εγγυήσεις που δόθηκαν από τους κατακτητές.

Ωστόσο, η κατοχή της χώρας δεν αποδείχθηκε εύκολη υπόθεση, παρά τους 330.000 Γερμανούς στρατιώτες στο τέλος του πολέμου, τους 160.000 Ιταλούς και τους πάνω από 80.000 Βούλγαρους. Αν και  επιστράτευσαν τα πιο ανηλεή αντίποινα και την πιο ωμή τρομοκρατία, οι κατακτητές έβλεπαν τη χώρα να μετατρέπεται  σταδιακά από τους αντάρτες σε ένα απέραντο πεδίο δολιοφθορών, ιδίως κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών και των οδικών αξόνων αλλά και των εργοστασίων εξόρυξης πρώτων υλών που εκμεταλλευόταν ο  κατακτητής. Οι αποθήκες συλλογής του προϊόντος που σχεδιαζόταν να διοχετευτεί στη Γερμανία έγιναν εστίες διαδοχικών ανταρτικών επιθέσεων. Και την ίδια στιγμή όλο και περισσότεροι αγρότες αρνούνταν να παραδώσουν στους κατακτητές την εισφορά από την αγροτική τους παραγωγή. Ακόμα και οι θαλάσσιοι δρόμοι, μετά την ανατίναξη τμήματος των ναυτικών εγκαταστάσεων στη Σαλαμίνα, τον Ιανουάριο του 1943, δεν ήταν πλέον ασφαλείς για τους κατακτητές.

Επιπλέον, όταν οι κατακτητές τόλμησαν να επιστρατεύσουν Έλληνες εργάτες για καταναγκαστική εργασία στα γερμανικά εργοστάσια, οι δρόμοι της Αθήνας μετετράπησαν σε πεδία εκτεταμένων οδομαχιών. Η Ελλάδα ήταν η μοναδική κατεχόμενη χώρα που δεν έστειλε Έλληνες εργάτες στη Γερμανία, παρά μόνο εκείνους που απήγαγαν στα «μπλόκα» των πόλεων οι Γερμανοί. Από τα 7.500.000 εκατομμύρια ξένους εργάτες που δούλεψαν με τη  βία στα γερμανικά εργοστάσια, οι Έλληνες, που ματαίωσαν την επιστράτευση, πετώντας από τα παράθυρα του ελληνικού Υπουργείου Εργασίας τις καταστάσεις επιστράτευσης, δεν ήταν ούτε 7.000 .

Την ίδια στιγμή οι καθοδηγούμενοι από τους συμμάχους Έλληνες αντάρτες, υλοποιώντας τα σχέδια «Άνιμαλ» του 1943 και «Κιβωτός του Νώε» στα 1944, δημιούργησαν τους απαιτούμενους αντιπερισπασμούς, έκοψαν τη χώρα στα δύο και, παραπλανώντας τους κατακτητές, διευκόλυναν το συμμαχικό στρατό να εισβάλει στη Σικελία, το Σεπτέμβριο του 1943, και στη Νορμανδία, τον Ιούνιο του 1944, δύο από τις πιο καθοριστικές επιχειρήσεις των συμμάχων στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. 

Αλλά και η ήττα των Γερμανών στο Ελ Αλαμέιν στην Αφρική, τον Οκτώβριο του 1942, είχε και αυτή ελληνική υπαιτιότητα. Γιατί ήταν σημαντική η συμβολή της 1^ης  ελληνικής Ταξιαρχίας που συγκροτήθηκε στη Μέση Ανατολή στις 15 Ιουλίου 1941, αποτελούμενη σταδιακά από 12.000 άντρες. Το ίδιο σημαντική ήταν και η συμβολή της 3^ης Ορεινής Ταξιαρχίας στη μάχη του Ρίμινι της Ιταλίας, το Σεπτέμβριο του 1944. Αντιστοίχως σημαντική για τους συμμάχους ήταν και η δράση του Ιερού Λόχου με τους 1000 καταδρομείς του, που ανέλαβε διαδοχικές επιχειρήσεις αιφνιδιαστικών πληγμάτων κατά των κατακτητών στα Δωδεκάνησα, από τα μέσα του 1943 μέχρι το φθινόπωρο του 1944. Ακόμα και 5 μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας έδρασαν στη Μέση Ανατολή, διευκολύνοντας, όπως και οι Έλληνες ναυτεργάτες, τις συμμαχικές νηοπομπές στην ανατολική Μεσόγειο. 

Έτσι, οι Γερμανοί δεν έφυγαν παρά νικημένοι από τη χώρα, έναντι μιας αντίστασης που είχε κατορθώσει να απελευθερώσει όλους τους ορεινούς όγκους της χώρας και απειλούσε πλέον με εισβολές και καταλήψεις και τις ίδιες τις πόλεις, όπως έγιναν με την Καρδίτσα, τα Γρεβενά, το Καρπενήσι. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Βρετανοί σύνδεσμοι μιλούσαν στα τέλη του 1943 για μια ελεύθερη ορεινή Ελλάδα, όπου, παρά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ, χρειαζόταν σχεδόν κανονικό διαβατήριο από τους αντάρτες, αν ήθελε κάποιος να τη διασχίσει. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι, εξοντώνοντας τυφλά τους Έλληνες, οι Γερμανοί προσπάθησαν κατά την αποχώρηση τους να γλυτώσουν, εκβιάζοντας με μια εκτεταμένη καταστροφή τον ελληνικό λαό, υπονομεύοντας με εκρηκτικά λιμάνια, φράγματα, εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, ακόμα και ολόκληρες συνοικίες.   

Όμως, εξαιτίας της αναπόφευκτης ήττας τους οι Γερμανοί την εκδικήθηκαν σκληρά. Την καταλήστευσαν αφαιρώντας τόνους μεταλλευμάτων, ιδιοποιούμενοι τα αποθέματα των τραπεζών, λεηλατώντας την αγροτική παραγωγή, καταστρέφοντας όλα τα εμπορικά δίκτυα και το σύστημα μεταφορών της χώρας.  Επιβάλλοντας δε σε όλες τις ελληνικές επιχειρήσεις να παράγουν προς αποκλειστικό όφελος των πολεμικών αναγκών του άξονα. Ολόκληρες σοδειές βαμβακιού, καπνού, εσπεριδοειδών και λαδιού μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, ακόμα και οι προίκες των κοριτσιών της χώρας, αξίας εκατομμυρίων μάρκων. Η Ελλάδα έχασε τα 2/3 του εμπορικού της στόλου, το 1/3 των δασών της κάηκαν, το 87% των βιομηχανικών της μονάδων καταστράφηκε, το 97% του οδικού και σιδηροδρομικού της δικτύου δεν υπήρχε κατά την αποχώρηση των Γερμανών από το ελληνικό έδαφος. 

Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι εκατοντάδες χωριά κάηκαν, χιλιάδες σπίτια καταστράφηκαν, 430.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν, καθιστώντας την Ελλάδα τη μόνη χώρα στην Ευρώπη που ο πόλεμος της μείωσε το συνολικό πληθυσμό. Η χώρα την επαύριο του πολέμου βρέθηκε με 80.000 ορφανά παιδιά στους δρόμους, με το 1/3 του πληθυσμού της υποσιτισμένο, με 700.00 ανθρώπους που έπασχαν από τραχώματα και καλπάζουσα φυματίωση. Μόνο στη Βοιωτία κάηκαν σχεδόν ολοσχερώς πάνω από 9 χωριά και κωμοπόλεις, πολλά μοναστήρια της, ενώ σφαγιάστηκαν γύρω στους 500 ανθρώπους  και, μόνο στο Δίστομο, τον Ιούνιο του 1944, 49 παιδιά ηλικίας από ενός μηνός μέχρι 16 ετών από τους συνολικά 227 σφαγιασθέντες.

Και μια υπενθύμιση: παρότι η χώρα υπέστη τόσα από τους Γερμανούς, παρότι δεν αποζημιώθηκε ούτε στο ελάχιστο έναντι των καταστροφών που υπέστη (με τους τόκους τα οφειλόμενα υπερβαίνουν τα ποσά που η Ελλάδα οφείλει σήμερα στους δανειστές της), η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που βοήθησε τη Γερμανία να βγει από την διεθνή της απομόνωση στα 1953, υπογράφοντας οικονομικές συμφωνίες μαζί της, που της επέτρεψαν να διεκδικήσει ξανά την ένταξή της στους διεθνείς οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους της εποχής. Άρα, ο γερμανικός λαός μάς χρωστά πολύ περισσότερα και από την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων.

Μιχάλης Λυμπεράτος 

Γυμνασιάρχης

Ένας άθεος Καθηγητής της Φιλοσοφίας συζητά με ένα φοιτητή του για τη σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στο Θεό

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στο Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.

- Είναι ο Θεός παντοδύναμος;

- Ναι.

- Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους.  Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

-           .

-           Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε, μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;

-           Ναι.

-           Είναι καλός ο διάβολος;

-           Όχι.

-           Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;

-           Ο. Θεός.

-           Σωστά. Πες μου, παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;

-           Ναι.

-           Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα σωστά;

-           Ναι

-           Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

-           .

-           Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

-           Μάλιστα. Λοιπόν ποιος τα δημιούργησε;

-           .

-           Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις πέντε αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου, παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

-           Όχι, κύριε.

-           Έχεις ποτέ αγγίξει τον Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί τον Θεό, μυρίσει τον Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου τον Θεό;

-           Όχι, κύριε, φοβάμαι πως όχι.

-           Και παρ' όλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

-           Ναι.

-           Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

-           Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

-           Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

-           Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε «θερμότητα»;

-           Ναι.

-           Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε «κρύο»;

-           Ναι.

-           Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή.

-           Σκεφτείτε το σκοτάδι, Καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε «σκοτάδι»;

-           Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

-           Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε Καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε «σκοτάδι», έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε, θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

-           Πού θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

-           Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.

-           Ελαττωματική! Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

-           Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως η σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτή την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά  η απουσία της. Τώρα πείτε μου, Καθηγητά, διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;

-           Εάν αναφέρεσαι στη φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

-           Έχετε ποτέ παρακολουθήσει  με τα μάτια σας την εξέλιξη;

-           .

-           Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ τη διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δε σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε  επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;

-           .

-           Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του Καθηγητή; Που να έχει ακούσει  ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του Καθηγητή; Κανένας, άρα, σύμφωνα με τους κανόνες του ελεγχόμενου και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη ισχυρίζεται  ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο το σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε  αυτά που διδάσκετε, κύριε;

-           Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

-           Αυτό είναι, κύριε. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN

Νησί του Πάσχα: τελικά τα αγάλματα έχουν και σώματα!

Ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα μυστήρια του κόσμου είναι αδιαμφισβήτητα τα παράξενα γιγαντιαία λίθινα αγάλματα στο Νησί του Πάσχα.

Τα «μοάι», όπως είναι γνωστά, δημιουργήθηκαν μεταξύ 1250 και 1500 μ.Χ., φθάνουν μέχρι και 10 μέτρα ύψος και αποτελούσαν ανέκαθεν ένα αντικείμενο έρευνας των αρχαιολόγων και των επιστημόνων.

Σύμφωνα με τις τελευταίες αρχαιολογικές ανασκαφές που έχουν γίνει στο νησί (ανήκει στη χώρα της Χιλής και θεωρείται το πιο απομακρυσμένο κατοικημένο νησί πάνω στη Γη) τα λίθινα γιγαντιαία κεφάλια δεν είναι τελικά μόνο… κεφάλια, αλλά αποτελούνται και από σώματα!

Το αιώνιο ερώτημα, φυσικά, σχετικά με τα παράξενα αυτά αγάλματα είναι από ποιόν και για ποιό σκοπό δημιουργήθηκαν. Και, τώρα επίσης, γιατί τα σώματά τους -μερικά εκ των οποίων έχουν πάνω τους χαραγμένα διάφορα σύμβολα, σημάδια, πετρογλυφικά, κ.ά.) ήταν θαμμένα μέσα στη Γη.

Μαθήτρια της Β’ Γυμνασίου

Γεωργία Παπαδημητρίου